Korzystanie z darów
Bóg obdarzył nas talentami i pragnie, abyśmy w sposób odpowiedzialny pomnażali je i przynosili owoce. Przestrzega tych, którzy ogarnięci strachem i brakiem woli zachowują się jak niegodziwy sługa, który ukrył swój talent (Mt 25, 14-30). Prosi nas, abyśmy z hojnością wprowadzali w życie otrzymane dary. Kto okazuje tchórzostwo i lęk, ten nie pokłada ufności w Nim – w Panu świata, w Panu żniwa. Nasze naturalne zdolności muszą być zintegrowane z darami łaski, którymi należy obdarzać innych, aby na ziemi zapanowało Boże królestwo radości. Dzięki działaniu Ducha Świętego i zaufaniu Bogu nic nie jest niemożliwe dla człowieka, ponieważ to Bóg w nim działa. „Dawajcie, a będzie wam dane” – mówi Jezus (Łk 6, 38); ale temu, kto nie daje, zostanie odebrane nawet to, co posiada.
Czy myśleliście o talentach, które Bóg wam dał, i o tym, jak możecie je wykorzystać w służbie innym? „Życie nie zostało nam dane po to, abyśmy je zazdrośnie chowali dla siebie samych” (papież Franciszek, 24 kwietnia 2013). Za pośrednictwem serwisu Twitter, mniej więcej w tym samym czasie, Wikariusz Chrystusa zaapelował do nas: „Nie zakopujcie waszych talentów, darów, którymi Bóg nas obdarzył! Nie lękajcie się marzyć o rzeczach wielkich”.
Pomaganie ubogim, uwalnianie uciśnionych na ciele i na duchu – oto jak wprowadzamy w czyn nasze talenty. Są to dary, które Bóg powierzył każdemu z nas, abyśmy z nich korzystali i posługiwali się nimi w służbie innym. Obdarzeni nimi na chrzcie świętym, nazywamy je najczęściej charyzmatami – terminem greckim wywodzącym się od rzeczownika χάρις, „cháris” (łaska).
Świat zaprzecza charyzmatom, które ujawniają Miłosierdzie Boże poprzez znaki, niekiedy spektakularne, takie jak cudowne uzdrowienia; świat zaprzecza Łasce. Część winy spoczywa również na nas: jeśli nie posługujemy się charyzmatami, które ukazują moc Bożą w nas.
DARY BOŻE ZOSTAŁY NAM HOJNIE DANE NIE PO TO, BYŚMY JE UKRYWALI. TYM BARDZIEJ ŻE JEŚLI ICH NIE UŻYWAMY, UBOŻEJĄ, GASNĄ, ZNIKAJĄ I WIĘDNĄ.
„Magisterium Kościoła naucza, że charyzmaty wzrastają, jeśli są praktykowane, to znaczy, że rozwijają się wtedy, kiedy się je wprowadza w czyn. Jeśli się z nich korzysta, wzrastają – w przeciwnym razie płomień gaśnie.
Konkretny przykład tej podstawowej zasady daje ojciec Emilien Tardif, kapłan bardzo znany na całym świecie ze swego mocnego charyzmatu uzdrawiania. Zwykle opowiadał o tym, że gdy na początku, kiedy zaczynał publicznie posługiwać się modlitwami o uzdrowienie dla większej liczby osób, nikt nie odzyskiwał zdrowia, on myślał wtedy: „jaki wstyd robię sobie przed tymi ludźmi i przed lokalnym biskupem!”. Potem stopniowo, w miarę jak kontynuował prowadzenie tych spotkań, coraz więcej osób doświadczało uzdrowienia, aż w końcu doszło do objawienia się w sposób cudowny miłosierdzia Bożego w postaci tysięcy wiernych uzdrowionych z raka, niesłyszących, którzy odzyskali słuch, i niewidomych, którzy przejrzeli. Również i ja asystowałam przy kilku takich modlitwach. Czasem niewidomi byli uzdrawiani w chwili, gdy z konsekrowanej Hostii wychodziły promienie, które biły w ich oczy – mgła (tak relacjonowali) przed ich źrenicami rozproszyła się i mogli widzieć. Niekiedy po raz pierwszy w ich życiu. Jeśli to prawda, że charyzmaty i talenty pomnażają się w miarę ich używania, to aby wykonywać modlitwy o uzdrowienie i uwolnienie, wcale nie trzeba czekać, aż zyska się pewność, że posiada się odpowiednie ku temu charyzmaty. Nie można się tak tłumaczyć: nie jestem w stanie, nie mam charyzmatu, nie jestem godny. Pewna osoba, kiedy stwierdziła: „Nie mam charyzmatu uzdrawiania”, została zapytana: „Ale czy kiedyś wykonałaś modlitwę o uzdrowienie nad kimś?”. „Nie”. „Na jakiej podstawie możesz zatem mówić, że nie masz charyzmatu?!”.
Gdy wkładamy w modlitwę dobrą wolę, to jeśli posiadamy ten charyzmat, będzie się on rozwijał, a jeśli nie, będziemy mieli nasz udział we wstawiennictwie za kogoś. Czyli w dobroczynnym działaniu, które nigdy nikomu nie przyniosło nic złego.”
Źródło: (S. Angela Musolesi, ks. Gabriele Amorth, Z Jezusem pokonać złego ducha. Podręcznik walki duchowej, Esprit 2015).


